बाबू ते बांबू

राम राम, नमस्कार, शब्बा खैर....

तिच्यायला, शब्बा खैर शेवटी लिहायचं असतं नाही का? हिंदी किंवा उर्दू म्हटलं की आमची गोची ठरलेली. ऐन वेळी नेमका शब्द आठवत नाही. आणि वेळ टळून गेली की दहा शब्द आठवतात. अर्थात, मराठी सोडली तर तशी दुसरी कोणतीच भाषा आम्हाला नीट येत नाही आणि इंग्रजीतर अजिबातच नाही, हे आम्ही अगदी खाजगी वर्तुळात मान्य करतो. पण आज आम्ही हा ब्लॉग लिहायला घेतलाय आणि तो समस्त जनता वाचणार. झालंच तर गेलाबाजार त्याच्यावर चर्चा करणार. आणि समस्त समुदायाला समजणार की आमची इंग्रजी तितकीशी चांगली नाही. म्हणूनच ते जाहीरपणे मान्य करायचं आम्ही टाळतोय.

असो, मुद्दा असा होता की उर्दूमध्ये नमस्कार कसा करावा? ते आता आठवत नाही. तेव्हा आम्ही तुम्हाला सलामे वालिकुम करतो आणि तुम्ही आम्हाला वालिकुमे सलाम म्हणा म्हणजे आम्ही पुढे लिहायला मोकळे.

बरेच दिवस आम्ही मराठी ब्लॉग विश्वावर विविध विषयांवरचे ब्लॉग्ज वाचतो आहोत. चाणाक्ष वाचकांच्या लक्षात आलेच असेल की "आम्ही" हा उल्लेख अनेकवचनी नसून (स्वतःप्रती) आदरार्थी आहे. तर वेगवेगळे ब्लॉग्ज आहेत. काही बरे आहेत, काही चांगले आहेत तर काही अगदीच टुकार आहेत. काही विनोदी आहेत म्हणून हसायला येतं काही "विनोदी" लिहितात म्हणून हसायला येतं आणि पुढेपुढे हे का लिहितात असं वाटून रडायलाही येतं. काही डायऱ्या (डायरिया हा डायऱ्या चा हिंदी उच्चार होऊ शकतो का हो? ) काही असंच आपलं कलात्मक वगैरे.

कलात्मक म्हणजे तर गंमतच आहे. ते मॉडर्न आर्ट का काय म्हणतात ना ते तसं. म्हणजे मेलेल्या घुशीच्या फाटलेल्या पोटातून बाहेर आलेल्या फाटलेल्या आतड्यातून वळवळ करणारी माणसं बाहेर येतात अशा टाईपची जी चित्र असतात ना तशी. नक्की काय ते कळतंच नाही. घुशीचं चित्र आहे की माणसाचं आहे? पोटातली ती माणसंच का? मेलेली ती घूसच का? कारण मॉडर्न आर्टमध्ये तो हत्ती, गेंडा, जिराफ, अमिबा वगैरे काहीही असू शकतो.

तर हे असे सगळे ब्लॉग्ज आहेत. काही भविष्याचे वगैरेही आहेत. काही बातम्यांचे वगैरे.

पण झणझणीत ठसका लागावा अगदी मामलेदारच्या मिसळीसारखा असं काही नाही वाचायला मिळालं बुवा. इथे सगळे बाबू लोकं. असं लिहितील की माणूस उकिडवा बसला होता, त्याच्या हातात वर्तमानपत्र होतं, चित्रविचित्र आवाज येत होते, सकाळची वेळ होती, आकाशात हिरवे, पिवळे ढग जमा झाले होते, ते दृश्य बघून कसंसंच वाटत होतं, मनाच्या आभाळावर दुर्गंधीचे ढग मळभ आणीत होते. असं सगळं आजूबाजूचं लिहितील पण एका वाक्यात लिहिणार नाहीत की तो माणूस संडास करून घाण करीत होता.

असं लिहिणारं कुणीतरी आम्ही बरेच दिवस शोधत राहिलो. कुणीच भेटेना. तेव्हा म्हटलं ह्या बाबू ब्लॉगांमध्ये आपला एक बांबू ब्लॉग सुरू करावा. निदान घरी निघणारा राग सगळा ह्या ब्लॉगवर निघेल आणि जेणेकरून आयुष्य अधिक सुखा समाधानाने जगता येईल.

बघूया काय होतं ते. आमचा बांबू ब्लॉगचा पण पूर्ण होतो की आम्हीही साबुदाण्याची खिचडी खाल्ल्याप्रमाणे बाबू ब्लॉग लिहितो ते.

.